گندم یکی از اصلیترین محصولات کشاورزی کشور است و جایگاه ویژهای در سفره مردم ایران دارد. با افزایش روزافزون جمعیت، تأمین غذای کافی برای مردم بیش از پیش اهمیت پیدا کرده است. به همین دلیل، افزایش تولید گندم و حفظ خودکفایی آن همواره از اولویتهای اصلی وزارت جهاد کشاورزی به شمار میآید. با این حال، گندم هر ساله در اثر ابتلا به بیماریهای مختلف، بهویژه بیماریهای قارچی، خسارتهای زیادی را متحمل میشود. جو نیز از نظر اقتصادی و تغذیهای اهمیت زیادی دارد و پس از گندم، دومین محصول غلهای مهم کشور محسوب میشود.
در استان اردبیل، گندم و جو به ترتیب با سطح زیر کشت حدود ۳۰۰ هزار و ۸۰ هزار هکتار، سهم بزرگی در کشاورزی استان دارند و عملکرد آنها نقش مهمی در اقتصاد منطقه ایفا میکند. بنابراین، شناخت عوامل محدودکننده تولید این دو محصول استراتژیک بسیار ضروری است. عوامل گوناگونی میتوانند بر عملکرد گندم و جو اثر بگذارند. برخی از این عوامل زنده هستند مانند بیماریها، آفات و علفهای هرز، و برخی دیگر غیرزندهاند مانند خشکی و سرما. در سالهایی که شرایط آب و هوائی برای گسترش عوامل خسارتهای زنده فراهم است، این عوامل بهویژه بیماریها میتوانند موجب کاهش شدید عملکرد شوند. از میان بیماریهای مهم، میتوان به زنگها، سیاهها، لکهبرگیها و پوسیدگیهای ریشه اشاره کرد.
در این نشریه، تمرکز اصلی بر سیاههای رایج گندم و جو بهویژه سیاهک پنهان پاکوتاه و روشهای مدیریت آنها خواهد بود.
دیدگاهها