دستیابی به رشد پایدارکشاورزی از جمله مسائل اساسی است که دولتها و کشورهایی با درآمد پایین و متوسط با آن مواجه میباشند. ایجاد چنین رشدی به تحمل دولتها در زمینه فقرزدایی، ضرورت سرمایهگذاری عرضه غذایی کافی و توجه به نقش کششی که بخش کشاورزی میتواند در توسعه فراگیر اقتصادی کشورها ایفا نماید، بستگی دارد. در ایران نیز بخش کشاورزی به جهت تأثیر فراگیری که میتواند در زمینه رفع چالشهای اقتصادی اجتماعی (تأمین اشتغال و امنیت غذایی، ایجاد انسجام توسعه پایدار و حفظ محیط زیست) داشته باشد از جایگاه مهمی برخوردار بوده و ضرورت انجام سرمایهگذاریهای جدید در کشاورزی را آشکار میسازد. دسترسی آسان و سریع به منابع مالی، یکی از الزامات و پیش نیازهای سرمایهگذاری و توسعه بخش کشاورزی است.
در اغلب کشورهای دنیا شرایط دیم برای تولید غذا اولویت خاصی دارد، عدمترغیبهای زیاد به عمل آمده برای بهبود تولیدات و شرایط محیطی در کشورهای در حال توسعه، تعداد زیادی از خانوارهای فقیر در آفریقا و آسیا با فقر سرگردانی، عدم امنیت غذایی و سوء تغذیه مواجه هستند. اهمیت کشاورزی دیم در جهان متغیر است اما بخش عمده غذا برای جوامع فقیر در کشورهای در حال توسعه در شرایط دیم تولید میشود علیرغم کاهش سهم و میزان اهمیت کشاورزی در تولید ناخالص داخلی (GDP)، این بخش هنوز در اقتصاد ملی و امنیت غذایی در ایران سهم مهمی دارد.
تنوع در فرآوانی، زمان و شدت وقوع خشکی از فصلی به فصل دیگر و مکانی به مکان دیگر، نیازمند مدیریت فنی مزرعه، تامین به موقع نهادهها، فراهم نمودن ادوات و ماشین آلات مناسب و کافی، رعایت تناوبهای زراعی و کشت ارقامی است که دارای سطوح متفاوتی از تحمل به خشکی در مناطق مختلف باشند. زمان وقوع خشکی (ابتدا، فصل، میان فصل و دوره رشد) و اندکی در مواردی خشکی ممکن، الگوی بارندگی بین مناطق و سالهای مختلف نیز بر روی میزان عملکرد تأثیر جدی دارد. بنابراین، استراتژی کاهش فقر در مناطق دیم باید بر عملکرد پایدار متمرکز شود که مدیریت اعمال شده برای خاکورزی، داشت، و برداشت مطابق با نیازهای زراعی منطقه باشد.
دیدگاهها